ผู้เขียน หัวข้อ: ฝันกลางคัน  (อ่าน 158 ครั้ง)

tibon456

  • Newbie
  • *
  • กระทู้: 1
    • ดูรายละเอียด
ฝันกลางคัน
« เมื่อ: เมษายน 30, 2020, 12:57:58 PM »
ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ เส้นรอบวงของประเทศไทยที่เป็น รูปขวานนั้นมีระยะทางทั้งหมดเท่าไร เลยลองกางแผนที่จาก Google Maps และลากเส้นไปตามจังหวัดต่างๆ ที่อยู่ตามขอบ ของประเทศ พอดึงออกมาเป็นเส้นตรงแล้ว พบว่ามีระยะทางพอๆ กับการเดินทางจากกรุงเทพฯ ไปอีสตันบูล ประเทศตุรกี "ตกลงเรากำลังจะขี่มอเตอร์ไซค์ไปจ่ายตลาดที่ประเทศตุรกี เลยเหรอ" กั๊กพูดขึ้นมาระหว่างนั่งหาข้อมูลการเดินทางด้วยกัน ในกูเกิลแมพสบอกเราว่าระยะทางรอบประเทศไทยนั้น ประมาณ 7.000 กิโลเมตร นั้นหมายรวมถึงพื้นที่ป่าและสามจังหวัด ชายแดนภาคใต้ ผมเลยลองลากเส้นทางใหม่โดยไม่ผ่านสามจังหวัด ชายแดนภาคใต้ (เพราะเกรงต่อความไม่สงบภายในจิตใจของตัวเอง) และไม่นับบริเวณพื้นที่ป่าที่เราไม่สามารถขี่รถเข้าไปได้ เส้นทางเรา จะเหลือประมาณ 6.000 กิโลเมตร เราวางแผนว่าจะใช้เวลาสัก 60 วันในการเดินทาง แต่แล้ว ระยะทางและวันเวลาดันถูกยืดออกไป ด้วยสภาพแวดล้อมที่ ไม่เป็นใจบ้าง เผลอออกนอกเส้นทางบ้าง (คือหลงนั่นเอง) หรือ ติดลมอยู่บางจังหวัดนานไปหน่อย กลายเป็นว่าผมต้องใช้ชีวิต กินนอนอยู่กับกั๊กตลอดการเดินถึง 80 วัน กับระยะทางกว่า 8,000 กิโลเมตร (เหม็นหน้ากันไปข้างเลย) คงเป็นอีกความททายหนึ่งของผมและกั๊กที่ต้องออก เดินทางไกลด้วยมอเตอร์ไซค์ที่มีจำนวนซีซีเพียง 115 กันตามลำพัง เพียง 2 คน นอนกลางดินกินกลางทราย บันทึกภาพและเรื่องราว ต่างๆ ที่พบเจอตามสองข้างทาง ทั้งสิ่งที่มีชีวิตและสิ่งไม่มีชีวิต ทั้งสิ่งที่มองเห็นและสิ่งที่มองไม่เห็น ทำความรู้จักกับมิตรภาพใหม่ๆ ที่พร้อมจะโผล่มาทักทายเราระหว่างทางได้เสมอ เด็กทุกคนมักจะมีพื้นที่เล็กๆ ของตัวเองเสมอและเขามัก จะจัดการกับพื้นที่รอบๆ ตัวเองในระยะ 2 เมตร ให้เต็มไปด้วย ความสุขได้อย่างง่ายดาย การกระจัดกระจายของชุดต่อเลโก้ใน ห้องนั่งเล่น รัศมีพื้นที่ในการดีดลูกแก้วของสนามหน้าบ้าน หรือ แม้แต่บ้านหลังน้อยของตุ๊กตาตัวโปรด นั่นอาจจะเป็นอีกเหตุผลหนึ่ง ที่ก่อนออกเดินทางขี่มอเตอร์ไซค์รอบประเทศในครั้งนี้ ผมมีความ สุขกับพื้นที่เล็กๆ ของผม คล้ายกับถูกวิญญาณผีเด็กเข้าสิงอีกครั้ง ผมเพลิดเพลินกับของเล่นที่รายล้อมอยู่รอบๆ ตัว ไม่ว่าจะเป็น ยางอะไหล่ เครื่องไม้เครื่องมือ เตาแก๊สปิกนิก หม้อ กระทะ มีด ไฟฉาย เชือก ถุงนอน ปลักไฟ หนังสือ แผนที่ เสื้อกันหนาว หมวกกันน็อก แกลลอนน้ำมันสำรอง เตนท์ กล้องถ่ายรูป โน้ตบุ๊ก แบตเตอรี่แห้ง และอะแดปเตอร์แปลงกระแสไฟฟ้า (...ดูเหมือนว่า ของเล่นผมจะเยอะไปหน่อย) เราในวันนี้คงไม่ต่างอะไรกับเด็กน้อยในวันนั้น เพียงแต่ว่า ของเล่นอาจจะใหญ่ขึ้น ราคาแพงขึ้น รถบังคับคันจิ๋วในตอนนั้น กลายมาเป็นรถเก๋งคันโตในตอนนี้ จักรยานคันน้อยในวันนั้น กลายมาเป็นมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ในวันนี้ แต่ผมก็ไม่แน่ใจว่าระดับ ความสุขตอนไหนมันมากกว่ากัน การเดินทางครั้งนี้ มันคงคล้ายกับเกมกดในวัยเด็กที่ผม เคยเล่น ต้องเล่นให้ผ่านด่านต่างๆ เป็นเกมที่ต้องไล่เก็บเหรียญ สะสมคะแนนแต่ละด่านไปเรื่อยๆ และเหรียญหรือคะแนนที่ได้ ในตอนนี้มันก็คือ "ประสบการณ์ นั่นเอง "กั๊ก...เราไปเล่นเกมกันดีกว่า" "เกมอะไรวะ" "เกมขี่มอไซค์ผ่านด่านต่างๆ ไง" "ถ้าตายแล้วเริ่มใหม่ได้เปล่าวะ" กั๊กยิงคำถามมา เล่นผมสะดุ้งเฮือก ตายแล้วเริ่มใหม่ได้เปล่าวะ ใช่สิตายแล้วจะไปเริ่มใหม่ ได้ยังไง เพราะเอาจริงๆ นี่เป็นเกมที่อันตรายมากเหมือนกัน เพราะ มันต้องเอาหนังหุ้มเหล็กแทนที่จะเอาเหล็กมาหุ้มหนัง มันต้อง ออกไปสัมผัสไปเจอด่านต่างๆ ด้วยตัวเองอย่างจังๆ แทนที่จะ นั่งเล่นอยู่หน้าจอที่วี บางด่านเราขี่ของเราอยู่ดีๆ แต่ก็มีตัวร้าย ขับรถมาชนเรา (ซึ่งเห็นตามข่าวหน้าหนึ่งอยู่เป็นประจำ) บางด่าน เราคิดว่าเราเอาอยู่ แต่ดันลื่นไถลเข้าข้งทางซะอย่างงั้น บางด่าน ถ้าเราไม่สังเกตให้ดีก็โดนเรียก... "ขอดูใบขับขี่ตัวยครับ" ผู้พิทักษ์สันติราษฎร์เปล่งวาจาด้วย หน้าตาสุดใส "ผมทำอะไรผิดเหรอครับ" ถามไปด้วยความสงสัย "มอไซค์ต้องขี่เลนซ้ายเท่นั้น คุณขี่ออกขวามาได้ยังไง" เสียงจากอีกฝั่งเริ่มตึง "เลนซ้ยมีรถจอดอยู่ครับ ถ้าผมไม่ออกขวาแล้วผมจะไป ยังไงครับ" ผมตอบไปตรงๆ "อืมๆทีหลังก็ขี่ดีๆ ละกันไปได้" เป็นการตักเตือนด้วยความ หวังดีก่อนแยกจากกัน ด่านแบบนี้มักจะทำให้ผมรู้สึกเสียขวัญและกำลังใจเป็นอย่าง มาก ถ้าทำบุญมาดี ก็ผ่านฉลุย แต่ถ้าทำกรรมมาเยอะ มียาวแน่ มันก็แปลกเหมือนกันที่บางที่เราไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก แต่ใจ มันหวิวๆ ทุกที่ที่ได้เจอกัน เมื่อครั้งสมัยหัวเกรียน ผมจำได้ว่าก่อนจะเริ่มเล่นเกมต่างๆ เราต้องเลือกตัวเล่นหรือตัวละครนั้นเสียก่อน และตามด้วย คุณสมบัติความสามารถของมัน วิ่งได้เร็ว กระโดดได้สูง หรือปล่อย พลังได้เยอะ ตอนนี้ผมก็ได้ตัวละครลับมาสองตัวแล้ว โบ๊กและกั๊ก คุณสมบัติไม่ต่างกันมาก เล่นมุกรับส่งกันอย่างลื่นไหล ไม่ใช่เล่นอะไร ไป ฮะ? อะไรนะ? งง มึนไม่เข้าใจ ดีไม่ดีจะพาเพื่อนกริ้วอีก ผมว่าออพชั่นเสริมหรือคุณสมบัติพิเศษของตัวเล่นมีความ สำคัญเหมือนกันนะ ลองนึกเล่นๆ ถ้าเราต้องร่วมเดินทางไกล ต้อง กินนอนด้วยกันหลายวันกับคนที่มีความแตกต่างกับเรามากเกินไป จะเป็นอย่างไร เรานอนที่ไหนก็ได้ แต่อีกคนต้องพักโรงแรมหรู เราทนแดดทนลม แต่อีกคนเจอฝนสองหยดก็ป่วย เราเป็นคนง่ายๆ สบายๆ แต่อีกคนจริงจังไปเสียทุกเรื่อง แทนที่จะลุยด่านกันอย่าง สนุกสนาน กลายเป็นว่าต้องมากระทบกระทั่งกันจนต่างคนต่างเช็ง ความต่างอาจทำให้เกิดสิ่งใหม่ แต่ถ้าต่างกันมากจนเกินไป อาจจะทำให้เพลียได้ หมดพลังไปกับการจูนแทนที่จะจอยกัน นี่อาจ เป็นแค่คุณสมบัติของคนที่ต้องเดินทางไกลไปด้วยกันตามที่ต่างๆ แล้วถ้าเราต้องเดินทางชีวิตไปกับใครสักคนล่ะ เราต้องจูนกันไป เรื่อยๆ ไหม หรือเราจะจอยกันไปตลอดทางดีนะ "ทำไมต้องไปลำบากด้วยล่ะลูก" แม่ยิงคำถาม ขณะที่ผม นั่งอยู่ท่ามกลางของเล่นชิ้นเล็กชิ้นน้อยรอบตัว "ไม่ลำบากเห่ไหร่หรอกแม่ มันก็เป็นความสุขอีกแบบหนึ่ง" ผมตอบกลับไปพร้อมทำตาหวานเพื่อให้แม่สบายใจ ความสุขของคนเรามันไม่เหมือนกันจริงๆ บางคนมีความสุข กับการนอนดูที่วีอยู่บ้านในขณะที่บางคนมีความสุขกับการเดินทาง ท่ามกลางแดดร้อนๆ บางคนมีความสุขกับการได้พักโรงแรมหรู ๆ ในขณะที่บางคนแค่ได้นอนกางเตนท์ห่มกลางป้ไม้และขุนเขา ก็มีความสุขแล้ว เพราะลำบากไม่ได้หมายความว่าจะต้องทุกข์ และสุขไม่ได้ หมายความว่าจะต้องสบายเสมอไป "อืมๆ จะทำอะไรก็ทำเถอะ" แม่ทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงงอนๆ แต่ผมเชื่ออยู่อย่างหนึ่งว่า บางคนก็มักจะมีความสุขเมื่อได้ เห็นคนที่ตัวเองรักมีความสุข แม่ผมเองก็คงเป็นเช่นนั้น


บทความนี้ได้รับการสนับสนุนจาก pussy888
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: เมษายน 30, 2020, 01:31:32 PM โดย tibon456 »